Kategoria: Historia

W 22 numerze „Gazety Sępoleńskiej” z 6 sierpnia 1927 roku cała pierwsza strona poświęcona była odbywającemu się nazajutrz zlotowi młodzieży. Pod tytułem „Na zlot! Młodzieży! Na zlot!” ks. Dąbrowski - prezes powstałego Stowarzyszenia Młodzieży Polskiej pisze między innymi: „A jaką siłę nasz Związek Młodzieży przedstawia i cóż on działa. Oto zadaniem jego nic innego, jak pracą wychowawczą tworzyć silne, zdrowe fundamenty państwowości polskiej na Pomorzu na gruncie otwarcie katolickim, przez wychowanie najbardziej zapomnianego odłamu społeczeństwa, tzn. młodzieży zarobkującej. Młodzież pozaszkolną męską i żeńską chce prowadzić do trwałego szczęścia, do Boga, a przez to równocześnie wychować Kościołowi i Ojczyźnie dzielnych synów, dzielne córy, wzorowych obywateli i wzorowe obywatelki".

We wtorek 2 sierpnia wyszedł 20. numer ukazującej się od 15 czerwca 1927 roku „Gazety Sępoleńskiej”. Ledwie odrodzona Polska, Pomorze i Krajna po ponad 120-latach panowania bandyckich Niemiec w mozole budowały zręby samorządności.

Skąd się biorą ludzie wielcy? Najczęściej z prowincji inspirującej do wielkich dokonań, do pomnażania dorobku naukowego, heroizmu i tak cennego dzisiaj patriotyzmu. Za chwilę, kiedy umilkną głośne wspomnienia czynów powstańczych warszawiaków walczących w powstaniu warszawskim, po raz kolejny wróci pamięć o barbarzyństwie Niemców napadających na Polskę. Druga wojna światowa miała wielu bohaterów, którzy niezwykłymi czynami przeciwstawiali się niemieckiej nawałnicy. Jednym z nich był pochodzący z pobliskiego Wiskitna Tadeusz Ziółkowski. Kapitana żeglugi wielkiej, komandora pilotów portu gdańskiego, ,,Pierwszego żeglarza Rzeczypospolitej”, pierwszego kapitana statku szkolnego ,,LWÓW” wspomina się na Wybrzeżu do dzisiaj. Przed jego popiersiem na Targu Rybnym oraz olbrzymim głazem ozdabiającym nabrzeże jego imienia w Porcie Gdańskim w zadumie przystają turyści. Tyle lat, a o bohaterze z Wiskitna ciągle się mówi i... pisze.

Wojnę można opisać bardzo prostym ciągiem logicznym. Im dłużej trwają walki, tym więcej poszkodowanych. Im więcej poszkodowanych, tym trudniej zapewnić im właściwą opiekę. W Niemczech niedługo po wybuchu I wojny światowej już nie tylko szpitale zaczęły przyjmować frontowe ofiary. Z tego powodu pociągi z rannymi docierały między innymi do Kamienia i Więcborka, gdzie lazarety przygotowano w obiektach o innym przeznaczeniu.

Gdy bicie kościelnych dzwonów ogłaszało wybuch I wojny światowej, niektórzy, zwłaszcza ci przesiąknięci pruskim militaryzmem, autentycznie się ucieszyli. Ale prędko zrzedły im miny, bo już niedługo mieli przekonać się na własne oczy, jak ciężkie nadchodzą czasy. Pierwsi doświadczyli tego mieszkańcy Chojnic. Później to samo dotknęło mieszkańców Kamienia oraz Więcborka.

Jubileuszowe obchody 50. rocznicy oddania budynku szkoły podstawowej dla społeczeństwa kamieńskiego to ważne wydarzenie dla wszystkich uczniów, absolwentów, nauczycieli i pracowników szkoły. Dzisiaj przybliżamy najważniejsze wydarzenia z historii szkoły.

Jubileuszowe obchody 50. rocznicy oddania budynku szkoły podstawowej dla społeczeństwa kamieńskiego to ważne wydarzenie dla wszystkich uczniów, absolwentów, nauczycieli i pracowników szkoły. W dzisiejszej części przybliżamy zarys historii kamieńskiej oświaty.

Siadasz w fotelu. Bierzesz do ręki pilot do telewizora, skaczesz po kanałach. Wreszcie wybierasz National Geographic Channel. Blok reklamowy już się kończy, za chwilę zacznie się kolejny odcinek z serii Katastrofa w przestworzach. Bierzesz łyk kawy, który momentalnie staje ci w gardle. Że niby co stanowi temat dzisiejszego odcinka? Wypadki lotnicze na Krajnie?!

W związku z zarzutami IPN-u w Sępólnie szykuje się zmiana nazw kilku ulic. Urzędnicy magistratu zastanawiają się, kim (czym) zastąpić zakwestionowane postacie i wydarzenia. Służę im propozycją – warto rozważyć kandydaturę profesora Edwarda Kowalskiego.

W kościele parafialnym pw. Najświętszej Marii Panny i świętych Apostołów Szymona i Judy w Więcborku w jednym z ołtarzy bocznych umieszczony jest obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem z nałożonymi srebrnymi sukienkami i licznymi wotami. W ogólnym układzie malowidło nawiązuje do częstochowskiego wizerunku „Czarnej Madonny”, jednakże w sposób mocno wyidealizowany, odbiegający od pierwowzoru, potraktowane zostały twarze postaci. Obraz namalował w 1858 roku E. Josef Boltz, którego nazwisko wraz z datą wyryte zostało w warstwie malarskiej - w dolnej części przedstawienia. Nie są znane powody, dla których obcięto dolną część malowidła i prawdopodobnie znacznie wcześniej - srebrnych sukienek [1].